Irish Traveler.eu

Image of the Tatras by Markiusz Markiewicz

Jerzy”Jurek” Kukuczka has entered mountaineering history as ‘the second manto conquer all 14, 8000ers” after Reinhold Messner.
The description hints sort of a ‘second best’ rating – but nothingcould be more off. The best are not always the first. In fact, manyconsider Kukuczka the greatest mountaineer of all. In this series, we examine why.
In part 1, we wrote that Jurek summited all 8000ers in only eightyears, compared to Messner’s 16, most through new routes and/or inwinter. He opened nine new routes, five climbs in alpine style and fourin winter. That style is the reason why Jerzy is considered a referenceon elegant climbing, pure spirits and deep respect for the rules of thegame.

Today, part 2: The money, the visas and the suffering

A miner sees the light

Kukuczka’s expeditions had yet another difficulty: Thefinancial/political one. Born in Katowice (Poland) in 1948, his lifewas meant to be nothing related to great heights and brilliantmountains: Jurek was a miner.

His initial adventure could be considered sort of job-related: Hisfirst contact with ropes and karabiners was not for climbing, but for -caving. Thus Jerzy’s dream of the top of the world literally startedunderground!

Getting out

Obviously, in a Socialist Poland, spending huge amounts of money onsomething as unproductive as mountain climbing was simply absurd. Tofind sponsors proved very difficult. To that came the challenge ofbeing able to leave at all. Obtaining visas was not easy for thoseliving behind the iron curtain, especially not for a simple miner – thetask perhaps as difficult as the planned routes themselves.

Dig where you stand

Jurek went with what he had. During all his life, he would climbusing ragged, old, inadequate gear. He climbed where he stood; hisclimbs started in the Tatra mountains. In these circumstances, Jurekreally needed a strong motivation to go on with the dream to climb inthe Himalayas.

Ability to suffer and lack of response to danger

But motivation was the one thing that never lacked Jerzy. His badluck also traded for great strength; in body and mind. Messner wouldremark that Kukuczka, once in the Himalayas, “was the strong man.”

His climbing partner Voytek Kurtyka said about him: -”Jurek was thegreatest psychological rhinoceros I’ve ever met among alpinists,unequalled in his ability to suffer and in his lack of responsivenessto danger.”

Slow to acclimatize

He was slow to acclimatize, but that didn’t stop him. Hecompensated with an incredible endurance and a remarkable capacity towithstand suffering. There was no obstacle big enough for thisunderdog. The greater the difficulties, the more appealing thechallenge to Jurek.

The sheer force of will would ‘lift’ him up on the mountains. Inthe seventies he accomplished some superb climbs in the Tatras,Dolomites (winter climb on Marmolada South Face), and Mont Blanc Massif (from openings on the Dru North Face to winter climbs on the GrandesJorasses).

He would get as far as Denali (South face) and Hindu Kush (Kohe Tezand the first climb of the North ridge of Tirich Mir East). That was aremarkable climbing career in itself. But the real deal was just aboutto start.

Image of the Tatras by Markiusz Markiewicz, courtesy of http://www.cs.put.poznan.pl/holidays/tatry/

Jerzy “Jurek” Kukuczka has entered mountaineering history as ‘thesecond man to conquer all 14, 8000ers” after Reinhold Messner.

The description hints sort of a ‘second best’ rating – but nothingcould be more off. The best are not always the first. In fact, manyconsider Kukuczka the greatest mountaineer of all. In this series, we examine why.
Today, part 1: Elegant style, pure spirit and deep respect for the rules of the game

14, 8000ers in 8 years

Jurek didn’t only climb all the 14, 8000ers; he summited them allin just eight years! It took Messner 16 years to complete the list. Infact, only Korean Young-Seok Park has climbed all 8000ers faster than Kukuczka. The Korean ace broke that particular speed record by somemonths, although we must keep in mind that he used O2 for some of hisclimbs.

New routes, winter, alpine style

Another remarkable fact is that Kukuczka climbed most of his ‘Great14’ through new routes or/and in winter season. To be accurate, at theend of his 8000ers quest he had opened nine new routes – one of themsolo – accomplished five climbs in alpine style and four in the winter.

At each and every new climb, he sought for a twist – a newchallenge to add. He wanted them all, but he also wanted a bigger questwith each. He wanted to test their boundaries rather than to provehimself – could it be done this way, or that way, faster – or inwinter, perhaps. Jerzy’s example is all the more important today, assome proclaim the 8000ers “done”.

Cho Oyu, Shisha, Everest – they all offer plenty of seriouschallenges for the truly courageous, as long as they are approached”Kukuczka-style”.

That style is the reason why Jerzy is considered a reference onelegant climbing, pure spirits and deep respect for the rules of thegame.

Most hard and dangerous route in polish mountains – Tatra Mountains
I invite on show of photo …

The Tatra Mountains, Tatras or Tatra (Tatry in both Slovak and Polish), constitute a mountain range which forms a natural border between Slovakia and Poland. They occupy an area of 750km², the major part (600km²) of which lies in Slovakia. The highest Tatra peak, at 2655m, is Gerlachovský štít, located in Slovakia. Rysy, at 2499m, is the highest Polish peak.
Tylko dla orłów – Tatry – Orla Perć.- tak można by nazwać najbardziej znany i najniebezpieczniejszy szlak wspinaczkowy w polskich Tatrach , szlak znany już od niemal 100 lat.
Na pewno nie jest to szlak dla nowicjuszy , wystarczy zobaczyć statystyki w tym i te śmiertelne , ale jednocześnie to szlak gdzie można stawiać pierwsze kroki przed wyprawa w Góry Wysokie.
Można powiedzieć , że kto przeszedł w zimie Orlą Perć ten ma “certyfikat” na wyjazd w Wysokie Góry np. w Himalaje , Karakorum, Pamir.
Zapraszam na pokaz zdjęć z przejścia tego szlaku..

Zapraszam na post : Orla Perć – wypadki i akcje ratownicze.

Expeditions & treks to Andes, Caucasus, Himalaya, Karakorum, Pamir.

Ryszard Pawlowski http://www.patagonia.com.pl/
Dear Climber,

I welcome You with all my heart to the world of mountains. I started the Patagonia Mountain Agency with a deep fascination with mountains, climbing, and adventure; but also with the concern of meeting the safety and organizational requirements of a mountaineering expedition. After years of experience, this concern is still with me. This is why the safety of our climbers is so important to me. I want good memories of your adventure with us to last a long time. The people that work with me are experienced, responsible and competent. With a great sense of humor. I trust them. You can also trust them. Years of experience in the mountains, sometimes bitter and painful, have not made me a pessimist. Quite the opposite, I am a life-long optimist. This may be part of the reason for our great success in the mountains. I would love for you to join us and become infected with this optimism.

To the mountains with us, safely.

See you on one of our expeditions,

Ryszard Pawlowski

Our philosophy is based on a lively, enthusiastic outlook of the mountains and the alpine wilderness. Some cannot live without the sound of the sea, of sails flapping in the wind, others without music. To us, the thin, clear air, the grandeur of mountain giants and the blinding whiteness of snow is the food without which existence seems impossible. The PMA mission is simple: give those who have fallen in love with the mountains the opportunity to experience an incredible and fulfilling adventure. To make this a reality you need great organization, professional care and commitment. Safety and success are the pillars of the PMA philosophy. The mountains are difficult, full of surprises. The foresight, intuition and safety measures taken by PMA help ensure a safe and successful expedition.

Everest fot. by Ryszard Pawłowski.
more … Ryszard Pawłowski : http://everest.bloog.pl/id,762528,title,Ryszard-Pawlowski,.

Jerzy ‘Jurek’ Kukuczka, the famous Polish climber, has entered mountaineering history as ‘the second man to conquer all 14, 8000ers” after Reinhold Messner, lost on Lhotse in 1989.

There have been a lot of rivalries surrounding Everest over the years, some so subtle they went unnoticed, some so blatant they erupted into a full-fledged battle-of-wills at base camp. Few however endured as long or seemed as heroic as the battle between Jerzy “Jurek” Kukuczka and Reinhold Messner during the early 80s. Both men were attempting to be the first climber to summit all 14 peaks in the world over 8,000 meters.

While Messner would finish a year ahead of Kukuczka, it would take Messner 16 years to complete this feat compared to only 8 for Kukuczka.

Kukuczka was born in Katowice (Poland) in 1948, and died attempting the South Face of Lhotse on October 24, 1989 at an altitude of about 8200 meters. A second-hand rope he had picked up in a market in Katmandu snapped during the climb plunging him to his death. During his quest for the 14 summits Kukuczka would establish nine new routes and would perform one solo summit, four in alpine style, and four during the winter. In fact given that Kukuczka established so many new routes and made many of his ascents during the winter combined with operating from an impoverished communist country (Kukuczka’s equipment was often hand-made and clothes second-hand) many consider his achievement to be greater that Messner’s.

On May 19, 1980 Kukuczka and Andrzej Czok (on the Polish National Expedition led by Andrezej Zswada) established a new Everest route by following the South Pillar on the right-hand edge of the Southwest Face.

It is one of 15 established routes.

His 8000-meter climbs included:

1979 – Lhotse

1980 – Mount Everest

1981 – Makalu (solo)

1982 – Broad Peak

1983 – Gasherbrum II

1983 – Gasherbrum I

1984 – Broad Peak

1985 – Dhaulagiri

1985 – Cho Oyu

1985 – Nanga Parbat

1986 – Kangchenjunga

1986 – K2

1986 – Manaslu

1987 – Annapurna I

1987 – Shishapangma

1989 – Lhotse Unclimbed South Face in winter (died)

My Vertical World : Climbing the 8000-Metre Peaks by Jerzy Kukuczka

Był WIELKI w czasach gdy w Polsce, jego ojczyżnie, wszystko było małe.. gdy walczyło się z komuną.. gdy walczyło się o chleb dnia powszedniego.. ON wbrew wszystkiemu zdobywał szczyty i czesto mieszkal na Dachu Swiata.. za swą milosc do gór zapłacił wielka cenę.. zapłacił swoim życiem!!!!…
Jerzy Kukuczka – (24 marca 1948 – 24 października 1989) urodzony w Katowicach polski alpinista i himalaista, jako drugi człowiek na Ziemi zdobył Koronę Himalajów i Karakorum – wszystkie 14 szczytów o wysokości ponad 8 tysięcy metrów, (pierwszy był Reinhold Messner, któremu zajęło to 16 lat, Kukuczce zaledwie 8).Spośród 14 ośmiotysięczników, które zdobył w latach 1979-1987na 11 z nich wszedł nowymi drogami (poza swoim pierwszym ośmiotysięcznikiem wspinał się albo w ekstremalnie ciężkich warunkach zimą albo nowymi trasami), 5-krotnie w stylu alpejskim,na 4 – po raz pierwszy zimą, na 1 szczyt samotnie – żaden inny zdobywca14 ośmiotysięczników nie może pochwalić się takim bilansem. Dokonał rzeczy niebywałej – w ciągu niespełna półtora roku (21 stycznia 1985 r.– 18 lipca 1986 r.) zdobył pięć ośmiotysięczników, z czego aż trzy zimą, na dwóch zaś, także na K2, wytyczył nowe, niezwykle trudne drogi.Wolno aklimatyzował się, za to słynął z ogromnej wytrzymałości psychicznej i fizycznej. Jego partnerami byli m.in. Wojciech Kurtyka, Artur Hajzer oraz Ryszard Pawłowski.

W szkole średniej uprawiał też przez pewien czas podnoszenie ciężarów, aż do momentu kiedy dostał zakaz lekarski uprawiania tego sportu.

W 1988 na Igrzyskach Olimpijskich w Calgary wraz z Reinholdem Messnerem nagrodzony srebrnym medalem olimpijskim.Reinhold Messner odmówił przyjęcia medalu uzasadniając swój gest tym,że uważa alpinizm za twórczość, a nie rywalizację. Kukuczka przyjął medal, ponieważ w wyczynowym wspinaniu widział sportowe wartości co niejednokrotnie podkreślał. “W alpinizmie, jak w szachach – mówił -jest miejsce na swego rodzaju twórczość i sportową rywalizację. Gdyby jej zabrakło, być może nigdy bym się nie wspinał.” “Mnie nie wystarczy być tylko w górach – dodał później – nie wystarczy być na wyprawie.Uważam, że jeżeli się podchodzi pod górę, to z jakimś celem, a tym celem jest wejść na tę górę.” Poczta Polska wydała okolicznościowy znaczek, który został zaprojektowany przez J.Konarzewskiego. Na znaczku można zobaczyć panoramę Himalajów, podobiznę Kukuczki i jego olimpijskiego medalu.

Zginął na wysokości 8 300 metrów 24 października 1989 podczas wejścia na Lhotse nową drogą przez słynną, niezdobytą wówczas południową ścianę. Szczyt atakował wspólnie z Ryszardem Pawłowskim.Kukuczka wspinał się jako pierwszy i tuż przed granią szczytową odpadł.Lina nie wytrzymując obciążenia, pękła, a wspinacz spadł w przepaść. Po odnalezieniu ciała pochowano go w lodowej szczelinie, nieopodal miejsca upadku. Tablica pamiątkowa została umieszczona w Chukung nieopodal południowej ściany Lhotse a także na Symbolicznym Cmentarzu Ofiar Tatr pod Osterwą.

Najważniejsze osiągnięcia wspinaczkowe

Tatry

• 20 lutego 1971 – pierwsze zimowe przejście drogi przez tzw. Grzybek na północnej ścianie Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego (wraz z Danutą Gellner-Wach, Januszem Skorkiem i Zbigniewem Wachem)
• 16-18 kwietnia 1971 – pierwsze zimowe przejście drogi zwanej dziś “Kurtykówką” na wschodniej ścianie Małego Młynarza (z Jerzym Kallą i Zbigniewem Wachem)
• 22 lipca 1971 – pierwsze polskie przejście “Drogi Pająków” na północnej ścianie Wołowej Turni z Januszem Skorkiem i Markiem Piekutowskim
• 3-6 stycznia 1972- pierwsze przejście zimowe “direttissimy” północno-wschodniej ściany Małego Młynarza wraz z Tadeuszem Gibińskim i Zbigniewem Wachem
• 23-24 czerwca 1972 – poprowadził nową drogę na Małym Młynarzu (Wielkim Kominem) wraz z Danutą Gellner-Wach, Zbigniewem Wachem i Januszem Skorkiem
• 8 lutego 1977 – wytyczył nową drogę północnym filarem Małego Durnego Szczytu z Andrzejem Machnikiem.

Dolomity

• 1972 Torre Trieste – Direttissima del Polacci, pierwsze wejście
• 1972 Cima Bancon – filarem, pierwsze wejście
• 1972 Marmolada – “Via del Ideale”, pierwsze zimowe wejście

Alpy

• 19 lipca 1973 z M. Łukaszewskim dokonali pierwszego polskiego przejścia drogi “Aureille-Fentren” na Aiguille du Moine
• 22 lipca 1973 podczas tego samego wyjazdu, z tym samym partnerem przeszli jako pierwsi Polacy “Drogę Paryżan” na La Pell w masywie Vercors
• 6 sierpnia 1973 roku wraz z M. Łukaszewskim, B. Kozłowską i J. Kurczabem przeszedł drogę “Major” na wschodniej ścianie Mont Blanc
• 12-14 sierpnia 1973 poprowadził nową drogę na Petit Dru (z M. Łukaszewskim i Wojciechem Kurtyką)
• 3-4 sierpnia 1975 z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką poprowadził nową drogę na północnej ścianie Pointe Hélene w Grandes Jorasses.

Bułgaria

• 1971 Riła – Diabelskie Igły (nową drogą)

Alaska

• w dniach 20-26 lipca 1974 roku wspinał się zachodnim żebrem południowej ściany na Mount McKinley (6198 m n.p.m.), gdzie doznał poważnych odmrożeń.

Alpy Nowozelandzkie

• 1981 Malte Brum – środkiem ściany południowej nową drogą
• 1981 Malte Brum – zachodnią ścianą, nową drogą

Hindukusz

• 1 sierpnia 1976, samotnie, nową drogą zdobył Kohe Awal (5800 m n.p.m.)
• 10-11 sierpnia 1976 wraz z J. Barankiem, S. Cholewą i H. Natkańcem weszli od południowego wschodu na Kohe Tez (7015 m n.p.m.)
• 9 sierpnia 1978 z Tadeuszem Piotrowskim i M. Wroczyńskim nową drogą pokonali Tirich Mir East (7692 m n.p.m.)
• 11 sierpnia 1978 roku z partnerami ze wspinaczki na Tirich Mir East wszedł na Bindu Ghul Zom (6340 m n.p.m.).

Korona Himalajów i Karakorum

• 4 października 1979 – Lhotse drogą klasyczną z Andrzejem Czokiem, Andrzejem Heinrichem i Januszem Skorkiem w ramach wyprawy Klubu Wysokogórskiego z Gliwic, styl alpejski, bez tlenu
• 19 maja 1980 – Mount Everest nową drogą z Andrzejem Czokiem
• 15 października 1981 – Makalu nową drogą, pierwsze solowe wejście w Nepalu, bez tlenu, styl alpejski
• 30 lipca 1982 – Broad Peak drogą klasyczną w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką oraz 17 lipca 1984 trawers całego masywu Broad Peak w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką, bez tlenu
• 23 lipca 1983 – Gasherbrum I, nową drogą razem z Wojciechem Kurtyką, styl alpejski, bez tlenu
• 1 lipca 1983 – Gasherbrum II, nową drogą razem z Wojciechem Kurtyką, pierwsze wejście wschodnią granią, styl alpejski, bez tlenu
• 21 stycznia 1985 – Dhaulagiri, pierwsze zimowe wejście, wraz z Andrzejem Czokiem, bez tlenu
• 13 lutego 1985 – Cho Oyu, zimowe wejście wraz z Andrzejem Heinrichem, południową ścianą, bez tlenu
• 13 lipca 1985 – Nanga Parbat, nową drogą, towarzyszyli mu Carlos Carsolio, Andrzej Heinrich i Sławomir Łobodziński, wschodnim filarem, bez tlenu
• 11 stycznia 1986 – Kangchenjunga, pierwsze zimowe wejście, wraz z Krzysztofem Wielickim, bez tlenu, od południowej strony
• 18 lipca 1986 – K2, nową drogą (środkowym filarem południowej ściany – droga do dziś nie powtórzona!) z Tadeuszem Piotrowskim, styl alpejski, bez tlenu
• 10 listopada 1986 – Manaslu, nową drogą, w stylu alpejskim z Carlosem Carsolio i Arturem Hajzerem, bez tlenu
• 3 lutego 1987 – Annapurna I, pierwsze zimowe wejście z Arturem Hajzerem, bez tlenu, od północnej strony
• 18 września 1987 – Shisha Pangma, nową drogą, w stylu alpejskim z Arturem Hajzerem, bez tlenu, zachodnią granią

Inne

• 1983 Gasherbrum_I (8068 m)- północno-zachodnią ścianą, nowa droga, styl alpejski, bez tlenu
• 24 czerwca 1983 – Gasherbrum II East (7772 m)
• 16 lipca 1984 wraz z Wojciechem Kurtyką zdobył Broad Peak Middle (8006 m)
• 1984 Biarhedi (6759 m) – pierwsze wejście na szczyt, styl alpejski, solo, bez tlenu
• 1987 Yebokalgan Ri (7365 m) – zachodnią granią, pierwsze wejście na szczyt, bez tlenu, styl alpejski
• 1987 Shisha Pangma West(7950 m) – zachodnią granią, pierwsze wejście, styl alpejski, bez tlenu
• 13 października 1988biorąc udział w wyprawie Klubu Wysokogórskiego z Katowic, wszedł zArturem Hajzerem na Annapurnę I East (8010 m). Dokonali tego w stylu alpejskim, wytyczając od południa nową drogę.
• 24 października 1989 podczas wyprawy Śląskiej Grupy Himalajskiej wspinał się z Ryszardem Pawłowskim południową ścianą Lhotse. Odpadł od ściany i spadł w przepaść.

Książki

• Na szczytach świata (Krajowa Agencja Wydawnicza, Katowice 1990), ISBN 830303166X, (wyd.2 Kraków, 1996), ISBN 8386219289
• Mój pionowy świat czyli 14 x 8000 metrów (1995), ISBN 1899397094
• Ostatnia ściana (Agencja Reklamowa KOMPLET, Katowice 1999), ISBN 8391226808.

Tenzing Norgay (Nepali: तेन्जिङ नोर्गे शेर्पा) GM (May 1914 – 9 May 1986), often referred to as Sherpa Tenzing, was a Nepalese Sherpa mountaineer. He and Edmund Hillary were the first people to reach the summit of Mount Everest on 29 May 1953.

Early life

Tenzing came from a peasant family from Khumbu in Nepal, very near Mount Everest, which the Sherpas call Chomolungma.At the time he climbed Everest it was generally believed that he wasborn there, but in the 1990s it emerged that he was actually born andspent part of his early life in the Kharta Valley region in Tibet to the east of Mount Everest, but this had been kept secret for political reasons.

His exact date of birth is not known, but he knew it was in late Mayby the weather and the crops. After his ascent of Everest on 29 May, he decided to celebrate his birthday on that day thereafter.

He was originally called “Namgyal Wangdi”, but as a child his name was changed on advice from the head lama and founder of the famous Rongbuk Monastery – Ngawang Tenzin Norbu. Tenzing Norgay translates as “wealthy-fortunate-follower-of-religion”. His father, a yakherder, was Ghang La Mingma (who died in 1949) and his mother was DokmoKinzom (who lived to see him climb Everest); he was the 11th of 13children, most of whom died young.

He ran away to Kathmandu twice as a boy, and, at age 19, eventually settled in the Sherpa community in Too Song Bhusti in Darjeeling, West Bengal, India.

Mountaineering – Tenzing Norgay’s monument

He took part as a high-altitude porter in three official British attempts to climb Everest from the northern Tibetan side in the 1930s.

Tenzing also took part in other climbs in various parts of theIndian subcontinent, and for a time in the early 1940s he lived in whatis now Pakistan; he said that the most difficult climb he ever took part in was on Nanda Devi East, where a number of people were killed.

In 1947, he took part in an unsuccessful summit attempt of Everest.An eccentric Englishman named Earl Denman, Ange Dawa Sherpa, andTenzing entered Tibet illegally to attempt the mountain; the attemptended when a strong storm at 22,000 ft (6,700 metres) pounded them.Denman admitted defeat and all three turned around and safely returned.

In 1952, he took part in two Swiss expeditions led by Raymond Lambert,the first serious attempts to climb Everest from the southern Nepaleseside, during which he and Lambert reached the then record height of8,599 m (28,215 ft).

Success on Mount Everest

In 1953, he took part in John Hunt’sexpedition, his own seventh expedition to Everest, in which he andHillary became the first to reach the summit. Afterwards he was metwith adulation in India and Nepal, and was even worshipped by somepeople who believed him to be an incarnation of Buddha or Shiva.

He was awarded the George Medal from the British Government for his efforts with the expedition.

“It has been a long road…From a mountain coolie, a bearer ofloads, to a wearer of a coat with rows of medals who is carried aboutin planes and worries about income tax.”—Tenzing Norgay

Tenzing and Hillary were the first people to conclusively set theirfeet on the summit of Mount Everest, but journalists were persistentlyrepeating the question which of the two men had the right to the gloryof being the first one, and who was merely the second, the follower.Tenzing stressed the unity of such teams and of their achievements. Heshrugged off the allegation of ever being pulled by anyone, butdisclosed that Hillary was the first to put his foot on the summit. Heconcluded: “If it is a shame to be the second man on Mount Everest,then I will have to live with this shame.”

Another interesting aside of this ascent was that all the photosthat existed of the mountaineers on the top showed only Tenzing. Whenasked why there were no photos featuring Hillary, Sir Edmund replied,”Tenzing did not know how to operate the camera and the Everest top wasno place to start teaching him how to use it”. Hillary and Tenzingremained on friendly terms throughout their life.

Family life

Tenzing was married three times. His first wife, Dawa Phuti, diedyoung in 1944. They had a son, Nima Dorje, who died at the age of four,and two daughters, Pem Pem, whose son Tashi Tenzingclimbed Everest, and Nima, who married a Filipino graphic designer,Noli Galang. His second wife was Ang Lahmu, a cousin of his first wife.They had no children, but she acted as stepmother to his daughters. Histhird wife was Dakku, whom he married while his second wife was stillalive, as allowed by Sherpa custom. They had sons Norbu, Jamling and Dhamey. Other relatives include his nephews Nawang Gombu and Topgay who took part in the 1953 Everest expedition.

Tenzing never learned to read or write, but he spoke several languages. His native language was Sherpa but he spoke fluent Nepali and had a working knowledge of English, Tibetan, and a few other languages of the Indian sub-continent.

After Everest

Tenzing later became director of field training for the Himalayan Mountaineering Institute in Darjeeling. In 1978 he founded Tenzing Norgay Adventures, a company providing trekking adventures in the Himalaya. As of 2003 the company was run by his son Jamling Tenzing Norgay, who himself reached the summit of Everest in 1996. Tenzing died of a bronchial condition in Darjeeling, West Bengal, India in 1986.

Tenzing House is a Primary Wing House at St Paul’s School, Darjeeling in India, named in his honour.

Tenzing Norgay – on the summit of Mount Everest, 29 May 1953 Photo taken by Edmund Hillary

Tenzing Norgay (ur. 15 aja 1914, zm. 9maja 1986) – himalaista nepalski, Szerpa z Solukhumbu, który wraz z Edmundem Hillarym 29 maja 153 dokonał pierwszego wejścia na Mount Everest – najwyższą górę Ziemi.

W latach 1935, 1936 i 1938 pracował jako tragarz dla brytyjskich wypraw usiłujących zdobyć Everest od tybetańskiej, północnej strony. W 1951 brał udział jako sirdar we francuskiej wyprawie na Nanda Devi wchodząc wraz z L. Dubostem na jej wschodni wierzchołek, zdobyty przez Polaków w 1939. Uważał potem to wejście za swoją najtrudniejszą wspinaczkę. W 1952 był sirdarem i zarazem członkiem szwajcarskiej wyprawy na Mount Everest i wraz z R. Lambertem osiągnął rekordową podówczas wysokość około 8600 na południowej grani.

W 1953 wziął udział w brytyjskiej, kierowanej przez Johna Hunta, wyprawie na Everest od południowej strony i 29 maja, wraz z Edmundem Hillarym stanął na jego wierzchołku.

Po zdobyciu Everestu osiadł w Dardżylingu (Indie), gdzie był kierownikiem Instytutu Górskiego i prezesem Stowarzyszenia Szerpów.

A classic trek into the heart of the Khumbu

After the spectacular mountain flight to Lukla we climb slowly towards the famous mountain. We spend two days at the Khumjung Hotel beneath the holy mountain of Khumbila.

From our comfortable base we climb surrounding ridges as an aid to acclimatisation and to watch our first sunset on Mt Everest.

We continue through Tengboche beneath an inspiring panorama of Himalayan peaks – Kwangde, Thamserku and ahead Lhotse, Nuptse and Everest. A dawn start from Lobuche sees us threading our way around glacial rubble to the kharka of Gorak Shep.

The summit of Kala Pattar is soon reached and we can see the famous view of Mt Everest and Nuptse above the Khumbu glacier.

We have built in time to visit Everest Base Camp to complete the ultimate trekking experience. We return to Lukla by a different route through Pangboche for the flight back to Kathmandu.

Our guides are from the village of Khumjung nestled beneath the s

acred peak of Khumbila. Many have summitted Everest (at least once!) and all are experienced mountain guides who have accompanied many famous expeditions on 8000m peaks. By trekking with a local guide you will get a very special insight into the Himalayan environment and local culture. You will also be helping them to directly better their lives and support us in our assistance for the education of guides children.

‘I cannot praise our Sirdar and guide enough, they were both excellent and made the trek a very special journey indeed. They were great hosts and we learnt a lot from them both. It was great to have such a knowledgeable and helpful Sirdar – he was excellent!! In addition, the flexibility of trek was very good, as a group we decided to fly back to Kathmandu one day early, and this was accommodated brilliantly! The guys really know what they are doing ‘ R Pitt

‘ Both Kanchha and Maila were superb on all fronts, and always sincerely out to make sure we derived the maximum out of our trek. They’re both extremely personable and can take ’stick’ as well as dealing it out! They contributed significantly to the enjoyment of the trek. Drinking chang at Kanchha’s house on the way back was representative of how hospitable they were, and was one of the highlights of the trek.’ G Mills

Trek grade – moderate/demanding.
Maximum altitude – 4930m Lobuche, 5545m Kala Pattar
Accommodation – lodges on trek, 4 nights Hotel Yak and Yeti, Kathmandu. Full board on trek, breakfast only Kathmandu
Group size - minimum 2, maximum 12

Day 1 – Depart UK
Day 2 – Arr Kathmandu
Day 3 – Kathmandu sightseeing
Day 4 – fly to Lukla, trek to Monjo
Day 5 – Namche Bazaar
Day 6 – Namche/Khumjung
Day 7 – Khumjung
Day 8 – Tengboche
Day 9 – Dingboche
Day 10 – Dingboche
Day 11 – Lobuche
Day 12 – Ascend Kala Pattar/Gorak Shep
Day 13 – Visit Base Camp/Lobuche/Pheriche
Day 14 – Phortse
Day 15 – Khumjung
Day 16 – Phakding
Day 17 – Lukla
Day 18 – fly to Kathmandu
Day 19 – Kathmandu
Day 20 – Depart

Droga do Everest BC.

Mapka wyżej pokazuje szkic drogi prowadzącej do bazy pod Everestem. Jest to klasyczna droga, którą pokonuje każdy kto wybiera się na Everest, albo tylko do jego bazy. Drogę tę pokonują też wyprawy trekkingowe, które mają na celu zobaczenie Everestu z bardzo dobrego punktu widokowego jakim jest turnia Kala Patthar(5545m). Dziś już praktycznie wszyscy wybierają lot z Kathmandu do Lukla, a potem marsz do Everest BC. Droga ta jest właściwie drogą trekkingową, opiso już ją na blogu , wystarczy zobaczyć relacje z wyprawy na Ama Dablam, jednak szlaki te nieco się różnią, ci co idą na Ama Dablam skręcają za Panghboche na prawo i opuszczają szlak everestowski, ci zaś co chca zobaczyć Everest BC idą dalej do Dingboche lub Pheriche. Przypomnę , że ci co wybierają sie przez Dingboche mogą zboczyć nieco ze szlaku by przed dotarciem do Lobuche “zajrzeć” do Chukhung, wydłuża to jednak marsz o kilka godzin. Wychodząc z Dingboche mija sie kamienne szałasy Bibre (4570m), dalej łagodnie w gore przez dolinę pokryta miejscami przez małe moreny, aż do szałasów i hotelików Chukhung (4730m). Tu warto zrobić małą przerwę w marszu z chwilka na odpoczynek, posiłek, wypicie cieplej herbaty. Następnie warto udać się w okolice pobliskie by zobaczyć wspaniałą południowa ścianę Lhotse, ale przede wszystkim miejsce upamiętniające tablica pamiątkową naszego wielkiego himalaiste – Jerzego Kukuczke. To właśnie by zobaczyć to miejsce warto odwiedzić okolice Chukhung.

Wracając na szlak do Lobuche, za Dingboch podąża on górą ponad Pheriche, trawersuje zbocza Poklade i dociera w okolice Tukla, na mapie Dughla (4620m). Idąc dalej szlak prowadzi morena czołową lodowca Khumbu, a idąc doliną, jej zachodnia strona dociera sie do Lobuche(4930m). Jest to najdalej wysunięta osada pasterska, położona wyżej niż szczyt Mt. Blanc. Na zdjęciu niżej hala z jakami na wysokości 4930m

Wychodząc z Lobuche po ok. 15 minutach mija sie włoskie laboratorium w kształcie piramidy, które dysponuje częścią hotelowa i restauracja włoska, to dla tych co nie chcieliby biwaku w Lobuche, uważanego zresztą za bardzo zimne miejsce.

Potem przekracza sie języki boczne lodowca Changri, częściowo pokrytego gruzem morenowym. Dalej trzeba sie wspiąć na morenę po jej północnej stronie i od razu widzi sie łatwo dostępną turnie Kala Pattar (5545m). Należy zejść poniżej na rozległy plaski teren Gorak Shep (5160m), który jest dnem wyschniętego jeziorka.

Wspinając sie na Kala Pattar można zobaczyć wspaniale widoki: Everestu, Lhotse, Nuptse. Jest to “prawdziwy taras widokowy”, ale też część drogi dla wspinających sie na pobliski szczyt Pumori (7145m).

Na zdjęciu widok z Gorah Shep na Kala Patar, a w tle Pumori.

Wejście na Kala Pattar i podziwianie Everestu jest czasami takim “prawdziwym celem” wypraw, wszystkich tych co chcą zobaczyć najwyższą gore świata z bardzo bliska i “mieć ja na wyciągniecie reki”, pamiętać bowiem należy,że samego wierzchołka Everestu nie zobaczymy będąc w bazie Everestu. Po zobaczeniu tych wszystkich pięknych widoków schodzi sie na nocleg w Gorak Shep, by następnego dnia odwiedzić bazę wypraw everestowskich -czyli Everest BC, sama zaś baza wypraw everestowskich wygląda tak…

w bazie zwykle jest kilka wypraw i wiele kolorowych namiotów oraz stupa , którą pokazuje zdjęcie niżej..

Droga powrotna wiedzie szlakiem jak na mapie, jednak dla urozmaicenia wrażeń można wybrać drogę przez przełęcz Cho La, co pozwala na zobaczenie Everestu z innej, równie pięknej perspektywy. Wiele zdjęć zobaczyć można w albumach , wystarczy kliknąć na link : http://picasaweb.google.com/himalman